بزرگراه مدرس؟!

چندتا پست قبل درباره‌ی حس غریب شناور بودن تو اتوبان مدرس نوشته بودم.
از آخرین باری که اون حس رو تجربه کردم، خیلی وقته که میگذره. حتی به یاد آوردنش هم دیگه احتیاج به تمرکز و فکر کردن داره و از اون لبخند مطمئن مهربون بعدش خبری نیست.

مال تو فیلماس!!!

خوش‌بینیم رو کاملن از دست دادم….
اینکه خوش‌بین بودن فقط مال فیلماس و به درد زندگی واقعی نمیخوره بدجوری داره فرود میاد رو سر و صورتم.

مرگ

دلم میخواد با سمندهای سواری برم ساوه تا باز هم حس مردن نزدیکم باشه.

اونوقت، شاید این گرایش شدید به مردن یکی دو هفته‌ی اخیر از بین رفت…

وفور عشق؟!!

- (در حال سرفه‌ی شدید): مُردم آقایی، مُردم.

-( با خوشحالی): یعنی برم یه دوست‌دختر جدید پیدا کنم؟!

خستگی مزمن

امروز خیلی خوشحال میشدم اگه می‌فهمیدم که مردم.

پ.ن: سرطان، من سالم جسمی رو هم نابود میکنه، چه برسه به خود آدم سرطانی رو….

دادخواهی

شیما: تارا، اون کنترل تلویزیونو میدی مامان؟!

تارای دو ساله: خیلی زورگو شدی شیماها…

پ.ن: یعنی باید ما چهار تا خاله  و مامان شیما رو ببینید که گردنمون چقد کجه (-:

غذای نا غذا

نون پنیر گوجه  با چایی شیرین نصفه شب عجب غذای سیری نیاورنده‌ایه…

بزرگراه مدرس

امشب حس غریبی دارم، انگار شناورم توی اتوبان مدرس….

امشب همه‌جای مدرس ردی از من مونده.

قلقلکککک D-:

تارای دو ساله دراز کشیده بود، رفتم پیشش دستاشو بردم بالا

من: حالا وقت چیه؟

تارا: وقت قلقلکِ

هنوز شروع نکرده، خنده‌اش گرفت: خاله شینانا نتُن.

و تارا (بعد از چند ثانیه): حالا وقت ناز کردنِ…

پ.ن: من هنوز نمی‌دونم، اینکه میگن با قلقلک گوشت تن بچه‌ها آب میشه یعنی چی؟!!!

در باب ادب ما

- من کی می‌تونم فحش دادن تو رو بشنوم؟

 - یه چن سال دیگه هم باید صبر کنی

پ.ن: وقتی خودمو در حال فحش دادن تصور می‌کنم، خود خنده داری میاد تو ذهنم